De reisbegeleiders

Het derde blikje Dr. Pepper dat ik over mijn hoofd uitschud zorgt ervoor dat mijn blonde haren goed beginnen te krullen. Het was waarschijnlijk slimmer geweest om eerst te douchen en erna pas de douchekop los te draaien. Zover ik op heb gelet op de basisschool hebben die middeleeuwers geen verstand van hygiëne, dus die gaat gewoon mee het koffer in. Het zal je maar gebeuren dat je de lokale vlektyfus of iets dergelijks oploopt. Met een ruwe handdoek dep ik voorzichtig de colavloeistof die over mijn hele lichaam loopt af.

Met alleen een onderbroek aan, waar aan de achterkant de verkalkte douchekop uitsteekt, loop ik naar de keuken toe. De geur van spek met ei heeft me hiernaartoe verleid. Nog voordat ik kan kijken wie verantwoordelijk is voor deze heerlijke aroma verspert mevrouw Agora me de weg. Enthousiast schuift ze een Nederlands-Aramees woordenboek naar me toe. Opvallend…als ze met zware literatuur komt aanzetten heeft ze altijd behoefte aan een schone bak. En bij het opzetten van de DVD van Monty Python’s Life of Brian wil ze meer droogvoer. Wat zou dit dan betekenen? Is ze op haar oude dag dan toch hulpbehoevend geworden? Bij onze gezamenlijke jaarplanning had ik haar ook niet moeten vertellen over die spoedcursus Semitische talen van het LOI. Maar voor ik het haar kan vragen is ze alweer naar boven gerend. Waarschijnlijk naar de zolder, waar het in deze tijd van het jaar altijd lekker warm is.

Bij binnenkomt in de keuken is van een goed ontbijt geen spoor meer te bekennen. Ik zie wel een Nijntje paraplu hangen uit de magnetron. De vorige keer toen ik met de teletijdmachine reisde, bleef deze in de opening steken en heb ik hem moeten achterlaten. Gelukkig zit je redelijk beschut op een Duitse U-boot in 1942. De klok geeft drie minuten voor twaalf zijn. Ze zijn normaliter altijd zo punctueel, ik zal dus echt moeten opschieten. Alles moet ingepakt zijn. Ik trek snel de kleren aan die verspreid over de vloer liggen.

De koffer staart me openstaand aan. Ik prop de douchekop, de paraplu en het woordenboek erin. Mens erger je niet, zeven kilo aan punaises en een Frans dienstmeisjeskostuum zitten er al in. Het zweet loopt over mijn rug heen. Het is toch altijd weer spannend om naar een nieuwe bestemming te reizen. Je kan je zo goed mogelijk voorbereiden maar als je aankomt blijk je altijd weer voor verrassingen te komen staan.  Het luiden van de kerkklokken geeft aan dat het twaalf uur is. Voordat ik de koffer dichtrits duw ik nog snel de cactus die op mijn nachtkastje staat erbij.

En dan gaat de deurbel….

Nog voordat ik de deur open valt de koffer open en kukelt alles eruit. Ik prop snel alles bij elkaar en spring drie keer op de koffer om te zorgen dat hij dichtgaat. Met veel moeite lukt het uiteindelijk om de koffer te sluiten. Ik adem nog eenmaal diep in en trek de voordeur open.

Voor de geopende deur staan twee mannen in witten pakken. Ik zie de taxi aan de straat staan met ronkende motor. Altijd hetzelfde bedrijf met groot hun naam geadverteerd: Forensisch Psychiatrisch Centrum Mesdag.